(कालेबुङ निवासी सुनीति थापाले शिक्षा र अङ्ग्रेजीमा स्नातकोत्तरपछि बी.एड.-को व्यावसायिक डिग्रीसमेत हासिल गरेर हाल एउटा प्रख्यात स्थानीय विद्यालयमा आई.सी.एस.सी.-तहका बालबालिकाहरूलाई पढ़ाउनुहुन्छ। लेखन क्षेत्रमा उहाँले स्कूलको वार्षिक पत्रिकाको सम्पादन गर्नुभएको छ। कुनै पत्रिकामा नेपाली भाषामा स्वतन्त्ररूपमा लेखिएको सम्भवत: यो उहाँको पहिलो रचना हो।)
जिन्दगी : उत्तरभन्दा बढ़ी
प्रश्नहरूको यात्रा
जिन्दगी एउटा यस्तो यात्रा हो जहाँ हरेक मोड़मा नयाँ प्रश्नहरू जन्मिन्छन्। बाल्यकालमा हामी सोध्छौँ—म को हुँ? ठूलो भएपछि सोध्छौँ—म के बन्ने? अनि जीवनको विभिन्न चरणहरूमा पुग्दा प्रश्नहरू फेरिन्छन्, तर कहिल्यै समाप्त हुँदैनन्। सायद यही कारणले जिन्दगी उत्तरभन्दा बढ़ी प्रश्नहरूको यात्रा हो।
मानिस सधैँ निश्चित उत्तर
खोज्न चाहन्छ। उ जान्न चाहन्छ कि सफलता के हो, खुशी कहाँ छ,
सही निर्णय कुन हो र भविष्य कस्तो हुनेछ। तर जीवनले प्रायः स्पष्ट
उत्तर दिँदैन। बरु यसले हामीलाई अनुभवहरू दिन्छ, जसबाट हामी
आफैले आफ्ना उत्तरहरू खोज्न सिक्छौँ।
कहिलेकाहीँ हामीले धेरै
मिहिनेत गर्दा पनि अपेक्षित परिणाम प्राप्त हुँदैन। त्यतिबेला मनमा प्रश्न उठ्छ—“किन?” कसैलाई गुमाउँदा, सम्बन्ध
टुट्दा वा सपना अधुरो रहँदा पनि जीवनले अनेकौँ प्रश्नहरू छोड़ेर जान्छ। ती सबै
प्रश्नहरूको उत्तर तुरुन्तै पाइँदैन। केही उत्तर समयले दिन्छ, केही अनुभवले, र केही प्रश्नहरू त उत्तरविहीन नै
रहन्छन्।
तर जीवनको सुन्दरता पनि यहीँ
छ। यदि सबै प्रश्नहरूको उत्तर पहिले नै थाहा हुन्थ्यो भने न त संघर्षको अर्थ
रहन्थ्यो, न त खोजको। प्रश्नहरूले नै मानिसलाई सोच्न,
सिक्न र अगाड़ि बढ़्न प्रेरित गर्छन्। उत्तरहरू अन्तिम बिन्दु हुन
सक्छन्, तर प्रश्नहरू यात्राका साथी हुन्।
त्यसैले जिन्दगीलाई केवल उत्तर खोज्ने दौड़को रूपमा होइन, प्रश्नहरूसँगै बाँच्न सिक्ने यात्राको रूपमा हेर्नुपर्छ। आखिरमा, जीवनको वास्तविक ज्ञान सबै उत्तरहरू पाउनुमा होइन, अपूर्ण प्रश्नहरूलाई पनि स्वीकार गर्न सक्नुमा लुकेको हुन्छ।
No comments:
Post a Comment